Zaproszenie do cerkwi prawosławnej / Następna katecheza

W najbliższą niedzielę, tj. 6 kwietnia, zapraszamy wszystkich chętnych do wspólnego uczestnictwa w Liturgii w cerkwi prawosławnej św. Męczennika Archimandryty Grzegorza. Cerkiew (kaplica prawosławna) mieści się w Warszawie, przy ul. Lelechowskiej 5 (dzielnica Ochota). Zbiórka przed cerkwią około godz. 9:15 – 9.30. Liturgia zaczyna się o godz. 10.00. Inicjatorem pomysłu wyjścia do cerkwi oraz przewodnikiem będzie ks. Mirosław Żurawski.

UWAGA
Tematyka następnej katechezy (7 kwietnia) będzie koncentrować się wokół Paschy. Do Ewangelii wg. św. Mateusza wrócimy po Świętach Wielkanocnych. Omawianie zaczniemy od rozdziału 19 "Działności Jezusa w Judei i w Jerozlimie".

Spotkanie dyskusyjne z ks. Adamem Bonieckim

Serdecznie zapraszamy w przyszły czwartek, 13 marca o godzinie 19:00, na spotkanie dyskusyjne z ks. Adamem Bonieckim. Spotkanie odbędzie się w dolnym kościele i potrwa około 2 godz. Spotkanie poprowadzi ks. Mirosław Żurawski. Zapraszamy wszystkich zainteresowanych.

Ewangelia wg św. Mateusza (R 5,1 - R 10,16)

Katecheza 17 lutego
R 5,1 - R 5,48
Katecheza 24 lutego
R 6,1 - R 7,6
Katecheza 3 marca
R 7,7 - R, 10,6

Ewangelia wg św. Mateusza (R 1,1 - R 4,25)

Katecheza 27 stycznia

Ewangelia wg św. Mateusza była pierwotnie zredagowana po aramejsku. Oryginał zaginął jednak dość wcześnie i znany jest tylko grecki przekład Ewangelii.

Myśl przewodnia całej Ewangelii sprowadza się do następującej tezy: Jezus jest oczekiwanym Mesjaszem, a w Jego osobie, życiu, czynach i nauce urzeczywistniły się wszystkie proroctwa Starego Testamentu.

Rozdział 1: dziecięctwo Jezusa (rodowód, narodzenie)

Katecheza 3 lutego

Rozdział 2: Mędrcy ze Wschodu, Ucieczka do Egiptu, Rzeź niemowląt, Powrót do Nazaretu oraz rozdziały 3 i 4 - przygotowanie do działalności Jezusa oraz początek działalności Jezusa w Galilei.

Czy Pan Jezus wiedział, że jest Bogiem?

Katechezy 13 i 20 stycznia 2014

Rozważania ostatnich katechez koncentrowały się wokół zagadnienia Jezusa Chrystusa Boga-Człowieka. Myślą przewodnią było pytanie: Czy Pan Jezus wiedział, że jest Bogiem? Odpowiedź na to pytanie wymagała podjęcia następujących tematów:

• Co wniosła grecka myśl filozoficzna i nauka pogan w chrześcijańskie rozumienie Boga?
• Na czym polegały błędne doktryny chrystologiczne, kwestionujące Bóstwo lub człowieczeństwo Chrystusa (arianizm, nestorianizm, sekty gnostyckie, monofizytyzm i inne)?
• Czy ludzka dusza Chrystusa poznaje w pełni Bóstwo, które ją przyjęło? Czy Chrystus przez swoje człowieczeństwo znał swoje Bóstwo tak, jak znają siebie Ojciec, Syn i Duch św., z taką samą jasnością? (Dylematy św. Fulgencjusza z Ruspe)
• Na czym polega i co implikuje tajemnica zjednoczenia osobowego w Jezusie Chrystusie (unia hipostatyczna)?
• Sfera intelektualna, źródła wiedzy Chrystusa (wiedza nabyta poprzez doświadczenia ludzkiego życia na ziemi; wiedza wlana – charyzmatyczna, objawiana przez Ducha św. w danej chwili; poznanie tzw. widzenie uszczęśliwiające – wiedza płynąca z oglądu bezpośredniego Boga, dotyczyła tylko tego, co było niezbędne do wykonania w ramach misji zbawienia świata)
• W jaki sposób Jezus, będąc chłopcem, odczuwał Boga? Dlaczego objawianie się Pana Jezusa jako Syna Bożego musiało się odbywać stopniowo? (trudności związane z mentalnością i religijnością żydowską, która nie była skłonna do refleksji na temat Boga Trójjedynego; obawa przed narażeniem się na bałwochwalstwo, lęk przed fałszywą interpretacja bycia Mesjaszem)
• Na czym polega stopniowe objawienie się Jezusa jako Syna Bożego? Etapy: człowiek /nauczanie publiczne/ - -> prorok /formacja 12 apostołów/ - -> Mesjasz /3 wybranych uczniów/
• Wczesnochrześcijańskie przekonanie o preegzystencji Pana Jezusa (istnienie odwieczne w Bogu) oraz o tym, że Jezus jako Syn Boży jest „równy w istocie” Ojcu, tzn. że jest Bogiem prawdziwym z Boga prawdziwego
• Dlaczego nikt z Ewangelistów nie opisał Zmartwychwstania Pana Jezusa? Dlaczego mówimy, że Zmartwychwstanie jest wydarzeniem ponadhistorycznym?
• Czy Jezus wiedział do końca, co Go miało spotkać (męka, śmierć)? Czy konając na krzyżu mógł być pewny Zmartwychwstania? Czy na krzyżu cierpiał tak jak prawdziwy człowiek, po ludzku?
• Czy człowieczeństwo, które Jezus Chrystus przyjął, mogło być dla Niego ciężarem?

Anna B.

Od przyszłego poniedziałku, tj. 27 stycznia zaczynamy omawianie Ewangelii wg św. Mateusza. ZAPRASZAMY!

Katechezy w Nowym Roku

W grudniu zakończyliśmy omawianie Ewangelii św. Marka.
Pierwsza katecheza w 2014 r. odbędzie się w poniedziałek 6 stycznia. ZAPRASZAMY!

Katecheza 4 listopada 2013

Na katechezie omawiane były kolejne rozdziały Ewnagelii św. Marka: R 6,14 – 7,23 (Sąd Heroda o Jezusie, Śmierć Jana Chrzciciela, Powrót Apostołów. Pierwsze rozmnożenie chleba, Jezus kroczy po jeziorze, Uzdrowienia w ziemi Genezaret, Spór o tradycję, Prawdziwa nieczystość.)

W poniedziałek, 11 listopada, katecheza odbędzie się.

Katechezy w październiku

W październiku zaczęliśmy omawiać drugą Ewangelię synoptyczną - św. Marka, uchodzącą jednak za najbardziej pierwotną (ok. 64-65 r.). Ewangelia Marka jest zapisem relacji św. Piotra Apostoła. Według tradycji św. Marek był tłumaczem i uczniem Piotra, dlatego też w przekazie Ewangelisty wyznanie wiary przez Piotra jest centralnym punktem. Marek szczegółowo opisuje czyny i cuda Pana Jezusa. Cuda są znakami objawiającymi Królestwo Boże. Ewangelia Marka jest prosta (językowo i teologicznie). Marek głosi kerygmat, wzywa do wiary w Jezusa – Syna Bożego. Ewangelista z upodobaniem mówi o nadludzkiej mądrości Jezusa, jego boskiej mocy czynienia cudów i władzy nad szatanem.

W poniedziałek 28 października omawiane były rozdziały R 4,35 – 5,13: Burza na jeziorze, Uzdrowienie opętanego, Kobieta cierpiąca na krwotok, Córka Jaira, Jezus w Nazarecie, Rozesłanie Dwunastu.

Odwołana katecheza w dniu 30 września 2013

Informujemy, że najbliższa katecheza odbędzie się w poniedziałek 7 października (w przyszłym tygodniu, tj. w dniach 30.09-06.10, ks. Mirosław będzie przebywał na urlopie).

Katecheza 16 września 2013

Na katechezie kontynuowano temat Liturgii Eucharystycznej - wyjaśniono znaki i gesty liturgiczne.
Poruszono także kwestię pokuty - wyjaśniono jej sens i omówiono formy pokuty.

Katecheza 9 września 2013

Liturgia Eucharystyczna odzwierciedleniem życia w Niebie.

Liturgia Eucharystyczna jest udziałem w życiu niebieskim – ma być czasem wydzielonym do świętości, poświęconym Bogu w sposób szczególny niejako w oderwaniu od życia codziennego. Taki obraz Eucharystii ma swój początek w Starym Testamencie, gdzie Mojżesz postawił namiot spotkania z Panem poza obozem. Miał on być miejscem, do którego przychodzi się w szczególnym celu, w oderwaniu od codziennej rutyny. Nie oznacza to, że przychodząc na Eucharystię należy zapomnieć o całym życiu, a wychodząc z Mszy Świętej wrócić do codziennych spraw tak jakby Eucharystia była tylko chwilowym przerywnikiem. Wręcz przeciwnie – do kościoła przychodzimy ze wszystkimi swoimi sprawami, przynosimy je do Boga, a owoce przeżytej Eucharystii powinniśmy wnosić do codziennego życia. Należy jednak przy tym mieć świadomość świętości Liturgii Eucharystycznej i tego, w czym bierze się udział. Liturgia jest udziałem w życiu Niebieskim – niekoniecznie co do formy (nie chodzi wstawanie, siadanie i klękanie w odpowiednich momentach), ale co to treści – jest Komunią z Bogiem, jest udziałem w śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa, które się w tym czasie dokonuje – jest więc Paschą ze śmierci do życia. Podobnie w Niebie istotą życia będzie przebywanie z Bogiem w jedności, wieczne przechodzenie do lepszego życia. Utożsamienie Liturgii Eucharystycznej i życia Niebiańskiego znajdujemy w Apokalipsie Świętego Jana. Jego wizja w pierwszej chwili wydaje się być opisem Nieba z Bogiem siedzącym na tronie, Barankiem łamiącym pieczęcie, ze zgromadzonymi wokół aniołami i świętymi, którzy wybielili szaty we krwi Baranka. Jednak opis ten w takim samym stopniu odnosi się do Eucharystii, gdzie wierni gromadzą się wokół ołtarza, czyli przed Bogiem, prezbiter, który – In Persona Christi – niejako łamie pieczęcie i objaśnia słowa zawarte w Piśmie Świętym, podczas Eucharystii następuje obmycie we krwi Baranka – czyli poprzez przyjęcie Komunii Świętej udział w śmierci i zmartwychwstaniu Pana Jezusa. Należy zatem pamiętać o Świętości Eucharystii i o tym, że przychodząc na Eucharystię bierze się udział nie w obrzędach stanowiących jedynie pamiątkę, ale w wydarzeniach, które się w rzeczywisty sposób dokonują w trakcie Mszy Świętej.

Miłosz B.

Pierwsza powakacyjna katecheza odbędzie się w poniedziałek 9 września. Zapraszamy!

Termin pierwszej powakacyjnej katechezy zostanie podany przez Księdza Mirosława w najbliższym czasie.

Katecheza 29 lipca 2013

Cd.O Eucharystii...

1. Msza św. (Eucharystia, Najświętsza Ofiara) jest Pamiątką męki, śmierci i zmartwychwstania Pana Jezusa, jest uobecnieniem i aktualizacją Ofiary, jaką Chrystus złożył Ojcu za nas wszystkich na krzyżu. Msza św. jest równocześnie Ucztą Paschalną, ponieważ Chrystus daje nam swoje Ciało i Krew jako pokarm na życie wieczne. Poprzez Komunię wierni jednocząsię z Jezusem Chrystusem, obecnym prawdziwie pod postaciami chleba i wina. Eucharystia jest zatem zasadniczo czymś innym niż nabożeństwo, które jest „tylko” formą szczególnej modlitwy Kościoła (najczęściej zgodną z okresem liturgicznym: litania, Różaniec, nabożeństwo pokutne, Droga Krzyżowa, nabożeństwo majowe itp.). Udział w nabożeństwie nigdy nie może zastąpić uczestnictwa we Mszy św.
2. Zapowiedź Eucharystii można znaleźć w Starym Testamencie - jej sens teologiczny wyjaśniają wydarzenia takie jak: pierwsza Pascha Izraelitów czy Uczta Paschalna, obchodzona corocznie przez Żydów i upamiętniająca wyzwolenie Izraelitów z niewoli egipskiej, a także przymierze synajskie, manna na pustyni, Psalm 22 czy pieśni o Słudze Jahwe.
3. Baranek paschalny był zapowiedzią nowego Baranka– Jezusa Chrystusa. Chrystus, jako prawdziwy Baranek, został ukrzyżowany w tym samym czasie, kiedy w świątyni jerozolimskiej zabijano baranka na ofiarę paschalną. Chrystus jest Barankiem, bo „gładzi grzechy świata” - Jego Krew zmazała nasze winy i ochroniła nas przed śmiercią wieczną.
4. Izraelici mieli spożywać baranka na stojąco, przepasani, z laską w ręku, gotowi do drogi, pełni wiary, że dzięki krwi baranka paschalnego zostaną ocaleni od śmierci i wyzwoleni z niewoli (Wj 12, 11: Tak zaś spożywać go będziecie: Biodra wasze będą przepasane, sandały na waszych nogach i laska w waszym ręku. Spożywać będziecie pośpiesznie, gdyż jest to Pascha na cześć Pana.) Nawiązując właśnie do obrządku pierwszej Paschy zaleca się, by podczas Mszy św. procesyjnie podchodzić do ołtarza i przyjmować Komunię św. na stojąco. W ten sposób lepiej wyraża się istotę Eucharystii - jest ona pokarmem, który umacnia nas, pielgrzymujących, na drodze do wieczności. Eucharystia nie jest czasem pokuty, by miała wyrażać się w przyjęciu postawy klęczącej.
5. Pełne uczestnictwo we Mszy św. połączone jest z przyjęciem Komunii św. Tak jak manna była codziennym pokarmem danym przez Boga Izraelitom idącym przez pustynię do Ziemi Obiecanej, tak też Komunia św. jest pokarmem, który umacnia nas i podtrzymuje życie w zjednoczeniu z Bogiem, i nie można Komunii przyjąć „na zapas”: ciągle i na nowo potrzebujemy Eucharystii, by się przemieniać i nawracać, by wzrastać w wierze, by utwierdzać nasze przylgnięcie do Chrystusa, by odkryć Jego realną obecność w czasie Eucharystycznej Ofiary...

Na katechezie został zaprezentowany również Mszał Rzymski. Zapoznaliśmy się z układem tej księgi liturgicznej, na którą składają się m.in.: teksty stałych i zmiennych części Mszy św., ułożonych w porządku kolejnych niedziel; teksty na uroczystości,święta i wspomnienia świętych, zestawy modlitw przygotowane na różne okresy roku liturgicznego; prefacje; modlitwy eucharystyczne; obrzędy Komunii św. i błogosławieństwa.

Anna B.

Następne spotkanie: po wakacjach, 2 września.

29 lipca odbędzie się ostatnia katecheza przed wakacjami.

22 lipca 2013 - katecheza o Eucharystii, cz. 1

15 lipca 2013 - katecheza o spowiedzi św.

Katecheza 24 czerwca 2013 r.

Interpretacja oblubieńczej miłości u św. Jana od Krzyża.

Św. Jan od Krzyża był wielkim mistykiem XVI w. i Doktorem Kościoła. Należał do zakonu karmelitów bosych. Jest również jednym z najwybitniejszych hiszpańskich poetów.

„Pieśń duchowa” jest poematem zainspirowanym „Pieśnią nad Pieśniami”, w którym Oblubienica – dusza ludzka, wiedziona tęsknotą i miłością, szuka swego Oblubieńca, tj. Chrystusa-Boga; cierpi z powodu jego utraty i przeżywa radość  ze spotkania i zjednoczenia z Nim.  Nawiązanie do „Pieśni nad Pieśniami” przejawia się również w warstwie kompozycyjnej utworu (struktura dialogu) oraz w symbolice. Np. liszki, które niszczą winnice, symbolizują różne pożądania i poruszenia zmysłowe, przeciwstawiające się duchowi i utrudniające zjednoczenie się duszy z Bogiem.

W innym poemacie, zatytułowanym „Noc ciemna”, św. Jan od Krzyża opisuje cierpienia i trudności, jakich doświadcza dusza podczas wędrówki duchowej do doskonałego zjednoczenia miłości z Bogiem, jakie tylko jest możliwe w tym życiu. Noc ciemna oznacza te momenty w życiu, kiedy człowiek odczuwa, że Bóg milczy i jest nieobecny. Św. Jan od Krzyża  postrzegał jednak te momenty jako czas łaski od Pana – jako niezbędny etap oczyszczenia wewnętrznego oraz głębszego poznania i zrozumienia siebie samego, Boga i świata. Tylko dusza ogołocona, czysta, wolna od pożądań, przywiązań i zniewoleń może być prawdziwie wolna i dostąpić zjednoczenia z Bogiem. By jednak takie pragnienie Boga w sobie wyzwolić, człowiek musi znajdować się już na odpowiednim etapie rozwoju duchowego. Musi pojawić się tęsknota za widzeniem Boga twarzą w twarz, a nie przez Jego „zwiastuny”, jak dary, charyzmaty, dobre odczucia, wzruszenia czy działanie Boga poprzez aniołów. Św. Jan od Krzyża mówi nie tyle o zranieniu miłością Boga, co o rozdarciu serca: Dlaczego, gdy rozdarłeś miłością Me serce,/nie dasz balsamu tej ranie? I gdyś mnie porwał/Czemuś mnie znowu zostawił?

Według św. Jana od Krzyża noc ciemna przejawia się najpierw jako noc zmysłów, a następnie jako noc duszy, podczas której oczyszcza się (…) i ogołaca duchowa część duszy, dostosowując się i przygotowując do zjednoczenia miłości z Bogiem.

Każdy człowiek, który wejdzie na drogę rozwoju duchowego, doświadczy w jakimś momencie poczucia osamotnienia, bólu, zniechęcenia, opuszczenia przez Boga. To od nas zależy, czy tym cierpieniom duchowym nadamy sens ciemnej nocy. Ważne jest, by rozpoznać ten moment w życiu, kiedy Bóg, zbliżając się do człowieka, „podnosi poprzeczkę” – zauważamy wówczas, że dotychczasowe praktyki religijne, modlitwa, „tracą smak”, nie przynoszą już tej radości duszy i zmysłom, jak dawniej. Należy jednak do końca ufać Bogu i zachować aktywność duchową nawet wtedy, gdy się „nie czuje” i „nie rozumie” - Bóg udzieli łaski wiary i odnajdzie tego, kto Go szuka. Celem nocy ciemnej jest bowiem wewnętrzne oczyszczenie człowieka, tak, by ostatecznie mógł dostąpić zjednoczenia z Bogiem.  

 Temat będzie kontynuowany na następnym spotkaniu.
 

 Anna B.   

Katecheza 17 czerwca 2013

"Pieśń nad Pieśniami" cd.

Katecheza 10 czerwca 2013

"Pieśń nad Pieśniami" cd.

Katecheza 3 czerwca 2013

"Pieśń nad Pieśniami" cd.

Katecheza 27 maja 2013

"Pieśń nad Pieśniami" cd.